دیوکسین
بخش اول
What is dioxin
Dioxins and furans are some of the most toxic chemicals known to science. A draft report released for public comment in September 1994 by the US Environmental Protection Agency clearly describes dioxin as a serious public health threat. The public health impact of dioxin may rival the impact that DDT had on public health in the 1960’s. According to the EPA report, not only does there appear to be no “safe” level of exposure to dioxin, but levels of dioxin and dioxin-like chemicals have been found in the general US population that are “at or near levels associated with adverse health effects.” .
Dioxin is a general term that describes a group of hundreds of chemicals that are highly persistent in the environment. The most toxic compound is 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioxin or TCDD. The toxicity of other dioxins and chemicals like PCBs that act like dioxin are measured in relation to TCDD. Dioxin is formed as an unintentional by-product of many industrial processes involving chlorine such as waste incineration, chemical and pesticide manufacturing and pulp and paper bleaching. Dioxin was the primary toxic component of Agent Orange, was found at Love Canal in Niagara Falls, NY and was the basis for evacuations at Times Beach, MO and Seveso, Italy.
Dioxin is formed by burning chlorine-based chemical compounds with hydrocarbons. The major source of dioxin in the environment comes from waste-burning incinerators of various sorts and also from backyard burn-barrels. Dioxin pollution is also affiliated with paper mills which use chlorine bleaching in their process and with the production of Polyvinyl Chloride (PVC) plastics and with the production of certain chlorinated chemicals (like many pesticides).
Does dioxin cause cancer?
Yes. The EPA report confirmed that dioxin is a cancer hazard to people. In 1997, the International Agency for Research on Cancer (IARC) – part of the World Health Organization – published their research into dioxins and furans and announced on February 14, 1997, that the most potent dioxin, 2,3,7,8-TCDD, is a now considered a Class 1 carcinogen, meaning a “known human carcinogen” (source: IARC Monographs, Volume 69).
Also, in January 2001, the U.S. National Toxicology Program upgraded 2,3,7,8-TCDD from “Reasonably Anticipated to be a Human Carcinogen” to “Known to be a Human Carcinogen.” See their reports on dioxins and furans from their most recent 10th Report on Carcinogens. Finally, a 2003 re-analysis of the cancer risk from dioxin reaffirmed that there is no known “safe dose” or “threshold” below which dioxin will not cause cancer.
A July 2002 study shows dioxin to be related to increased incidence of breast cancer.
What other health problems are linked to dioxin exposure?
In addition to cancer, exposure to dioxin can also cause severe reproductive and developmental problems (at levels 100 times lower than those associated with its cancer causing effects). Dioxin is well-known for its ability to damage the immune system and interfere with hormonal systems.
Dioxin exposure has been linked to birth defects, inability to maintain pregnancy, decreased fertility, reduced sperm counts, endometriosis, diabetes, learning disabilities, immune system suppression, lung problems, skin disorders, lowered testosterone levels and much more. For an detailed list of health problems related to dioxin, read the People’s Report on Dioxin.
How are we exposed to dioxin?
The major sources of dioxin are in our diet. Since dioxin is fat-soluble, it bioaccumulates – climbing up the food chain and it is mainly (97.5%) found in meat and dairy products (beef, dairy products, milk, chicken, pork, fish and eggs in that order… see chart below). In fish alone, these toxins bioaccumulate up the food chain so that dioxin levels in fish are 100,000 times that of the surrounding environment. The best way to avoid dioxin exposure is to reduce or eliminate your consumption of meat and dairy products by adopting a vegan diet. According to a May 2001 study of dioxin in foods, “The category with the lowest [dioxin] level was a simulated vegan diet, with 0.09 ppt…. Blood dioxin levels in pure vegans have also been found to be very low in comparison with the general population, indicating a lower contribution of these foods to human dioxin body burden.”
In EPA’s dioxin report, they refer to dioxin as hydrophobic (water-fearing) and lipophilic (fat-loving). This means that dioxin, when it settles on water bodies, will rapidly accumulate in fish rather than remain in the water. The same goes for other wildlife. Dioxin works its way to the top of the food chain.
Men have no ways to get rid of dioxin other than letting it break down according to its chemical half-lives. Women, on the other hand, have two ways which it can exit their bodies:
It crosses the placenta… into the growing infant;
It is present in the fatty breast milk, which is also a route of exposure which doses the infant, making breast-feeding for non-vegan/vegetarian mothers quite hazardous.
From http://www.ejnet.org/dioxin/#links
...........................................................................................................................
ترجمه بخش اول
دیوکسین چیست؟
دیوکسین و فوران از سمی ترین موادی هستند که علم موفق به شناسایی آنها شده است. گزارشی که در سپتامبر1994 توسطEPA در اختیار عموم قرار گرفت دیوکسین را به عنوان یک یک خطر جدی برای سلامت عموم توصیف کرده بود. اثری که دوکسین بر روی سلامت عموم دارد شاید قابل مقایسه با DDT در دهه 60 باشد. بر طبق نظر کارشناسان EPA با اینکه هیچ مقداری از دیوکسین برای انسان بی خطر در نظر گرفته نمیشود ولی میزانی که در حال حاضر در شهروندان آمریکایی مشاهده میشود بسیار به میزان ظهور علایم و اثرات نامطلوب نزدیک است.
دیوکسین در نتیجه ی سوزاندن ترکیبات شیمیایی بر پایه ی کلرین در مجاورت هیدروکربن ها تشکیل میشود. اصلی ترین منبع تولید دیوکسین را میتوان انواع زباله سوز ها و یا بشکه های مخصوص سوزاندن مواد زاید در حیاط برخی منازل بر شمرد. آلودگی به دیوکسین همچنین با کارخانه های کاغذ سازی ای که در فرایند بیرنگ کردن خود از ترکیبت کلرینی استفاده میکنند و یا کارخانه های تولید پلاستیک پلی وینیل کلراید PVC ویا کارخانه های تولید برخی مواد شیمیایی کلره مثل برخی آفتکش ها در ارتباط است.
آیا دیوکسین توانایی ایجاد سرطان را دارد؟
بله. EPA با ارائه ی گزارشی سرطان زا بودن دیوکسین و فوران را تایید کرد. پیش از آن در سال1997 آژانس بین المللی تحقیق بر روی سرطان (IARC) که بخشی از سازمان جهانی بهداشت به شمار میایید در14 فوریه1997 تحقیقی بر روی دیوکسین و فوران انجام داده و اعلام کرده بود که خطرناک ترین بخش دیوکسین یا 2,3,7,8-TCDD بایستی بعنوان سرطان زاهای گروه اول در نظر گرفته شود که قرار گرفتن نام ماده ای در این گروه به معنای قطعی بودن سرطانزایی آن ماده محسوب میشود.
علاوه بر این در ژانویه ی سال2001 برنامه ی سم شناسی ملی ایالات متحده ماده ی مذکور را از گروه "احتمالا سرطانزا" به گروه "سرطانزای قطعی" ارتقاء داد. و در پایان با ارزیابی و تحلیل های تازه بر روی خطر سرطانزایی دیوکسین، بار دیگر تایید شد که هیچ مقدار بی خطری از دیوکسین وجود ندارد و هیچ مرزی را نمیتوان برای تماس با دیوکسین قائل شد و این ماده حتی در مقادیر بی نهایت محدود هم سرطانزاست. مطائه ای در جولای 2003 رابطه ی بین دیوکسین و سرطان سینه در زنان را اثبات کرد.
دیگر مشکلات بهداشت و سلامتی که بواسطه دیوکسین ایجاد میشوند کدامند؟
علاوه بر سرطان تماس با دوکسین در حدود 100 برابر کمتر از میزانی که سرطانزاست میتواند در ایجاد مشکلات شدید در رابطه با تولید مثل و رشد و نمو نقش داشته باشد. دیوکسین بواسطه ی توانایی آسیب به سیستم ایمنی و تداخل با سیستم هورمونی نیز کاملا شناخته شده است.
تماس با دیوکسین در ایجاد نقص زایمانی، ناتوانی در ادامه ی حاملگی، کاهش باروری، کاهش میزان اسپرم، اندومتروز، دیابت، اختلالات یادگیری، سرکوب سیستم ایمنی، مشکلات ریوی، اختلالات پوستی، کاهش دادن سطح تستوسترونو بسیاری موارد دیگر نقش دارد.
ما چگونه با دیوکسین تماس پیدا میکنیم؟
منبع اصلی دیوکسین در غذای ماست.از آهجایی که دیوکسین یک ترکیب محلول در چربی است، در بافت ها و سلول های موجودات زنده تجمع پیدا میکند. دیوکسین در چرخه غذایی ازدیاد پیدا میکند و بخصوص در گوشت، محصولات لبنی، شیر، مرغ، گوشت خوک، ماهی و تخم مرغ پدیدار میشود. تنها در ماهی بالاترین میزان تجمع در چرخه غذایی را شاهد هستیم بطوری که میزان دیوکسین در ماهی 10000 برابر محیط اطراف ارزیابی شده است.
بهترین راه اجتناب از تماس با دیوکسین کاهش یا قطع مصرف گوشت و محصولات لبنی با پیروی از یک رژیم گیاهی به نظر میرسد. مطالعه ای که در ماه می 2001 بر روی دیوکسین و رژیم غذایی انجام شد نشان داد که پایین ترین میزان دیوکسین در گروهی که از یک رزیم گیاهی پیروی میکردند وجود داشته که میزان آن0.09 ppt برآورد شد و مقدار دیوکسین در خون این گروه در مقایسه با جمعیت کلی بسیار پایین بود که نشان دهنده ی نقش غذاهای یاد شده در تجمع دیوکسین در بدن میباشد.
بر طبق تحقیقات EPA دیوکسین یک ترکیب آب گریز و چربی دوست معرفی شده است. این به آن معناست که وقتی دیوکسین در آبهای طبیعی وارد میشود سریعا در بدن ماهی ها تجمع میابد تا اینکه در آب بصورت آزاد باقی بماند. این موضوع در مورد بقیه جانداران نیز صادق است.
مرد ها هیچ راهی برای رهایی از دیوکسین ندارند مگر اینکه منتظر تجزیه ی طبیعی آن در بدنشان بواسطه ی نیمه عمر بیولوژیکی این ماده بمانند. ولی در مقابل چنر راه وجود دارد که دیوکسین میتواند از بدن زنان خارج شود:
از جفت گذشته و وارد بدن جنین شود.
در چربی شیر مادر وارد شود که این راه میتواند راهی برای تماس نوزاد با دیوکسین باشد. در نتیجه بجز مادرانی که از رژیم های غذایی گیاهی پیروی میکنند، شیر مادر برای نوزاد میتواند بسیار خطرناک باشد.
......................................................................................................................................
بخش دوم
WHAT IS DIOXIN?
Dioxin is the name given to a group of persistent, very toxic chemicals. The most toxic form of dioxin is 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioxin or TCDD. TCDD was the toxic contaminant found in Agent Orange and at Times Beach, Missouri.
A number of chemicals have toxicity similar to TCDD – but are less potent – and are called “dioxin-like.” Of the 75 possible chlorinated dibenzo-dioxins, seven have TCDD-like toxicity. Of the 135 chlorinated dibenzo-furans, ten have TCDD-like toxicity. A number of the 209 polychlorinated biphenyls (PCBs) are dioxin-like. Certain brominated dioxins, dibenzofurans and biphenyls also have dioxin-like toxicity.
The toxicity of dioxin-like substances is generally measured against TCDD using “toxic equivalents.” In this system, compounds are assigned a fractional potency relative to TCDD. In most cases, TCDD contributes a small fraction of the total amount of toxic equivalents found in the environment.
Health Effects
Most of our information about the health effects of dioxin comes from studying laboratory animals. Some effects have also been observed in accidentally exposed people. With additional epidemiological studies, other effects may be demonstrated in humans.
Scientists have identified a series of steps that lead up to most and possibly all of the observed effects of dioxin and related compounds. Once in the body, the molecules of dioxin “attach” to specific receptor molecules in cells, much like a key fitting into a lock. This leads to changes in the regulation of genes and alters cell function. Scientists are trying to figure out how this mechanism leads to toxic effects. Both animals and humans possess the receptor.
Dioxin is a potent cancer-causing agent. The 1994 EPA draft reassessment for dioxin’s effects estimated that the levels of dioxin-like compounds found in the general population may cause a lifetime cancer risk between one in 10,000 to one in 1,000. This is 100 to 1000 times higher than the risk level of one in a million that is deemed acceptable in certain regulations. In 1997, the International Agency for Research on Cancer concluded that there was sufficient evidence from studies in people to classify dioxin as a known human carcinogen.
Dioxin causes reproductive and developmental effects in animals at very low doses. Dioxin exposure damages the immune system, leading to increased susceptibility to infectious disease. It can disrupt the proper function of hormones – chemical messengers that the body uses for growth and regulation.
The EPA reassessment found that non-cancer health effects of dioxin may be quite important for public health. According to the EPA, some adverse effects of dioxins may occur at levels just ten times higher than the amounts currently found in the general population. Hence, we are close to “full” when it comes to the amount of dioxin that is expected to cause adverse health effects. The prudent policy is to reduce exposure to dioxin and dioxin-like compounds.
Exposure
Every person has some amount of dioxin in their body. This is because dioxin, like DDT, does not readily break down in the environment. It also accumulates in the body. Continual low-level exposure leads to a “build up” in tissues.
According to EPA, over 90 percent of human exposure occurs through diet, primarily foods derived from animals. Dioxin in air settles onto soil, water, and plant surfaces. It accumulates in grazing animals. People then ingest the dioxin contained in meat, dairy products, and eggs. Some exposure also comes from eating dioxin-contaminated fish.
Dioxin-like compounds can travel long distances in the atmosphere. As a result, many individual sources may contribute to the dioxin levels depositing onto crops at any particular location. Dioxin exposure of the general population can be thought of as a problem of cumulative emissions from many sources.
Sources
Dioxins and furans are not intentionally manufactured except for research purposes. Instead, they are unwanted by-products of many chemical, manufacturing, and combustion processes. Dioxin is formed during industrial processes involving chlorine or when chlorine and organic (carbon-containing) matter are burned together. PCBs were produced in vast amounts until their manufacture was banned in the US.
Garbage and medical waste incinerators are the largest sources of dioxin identified by EPA. PVC (polyvinyl chloride) plastic is a major source of chlorine in these wastes. Besides being emitted into the air, dioxins end up in the bottom ash and in the fly ash captured by pollution control equipment in incinerators. Other combustion sources of dioxin include cement kilns, hazardous waste incinerators, metal smelters, wood burning, and vehicles running on leaded gasoline.
Another source of dioxin are chemical industry processes that use chlorine in the production of pesticides, plastics, solvents, and dyes. For instance, dioxin-like compounds are formed as by-products of the manufacture of pentachlorophenol (a wood preservative) and the common plastic PVC.
A third source of dioxin emissions are industrial/municipal processes. Dioxin is formed in the pulp and paper industry when chlorine and (to a lesser degree) chlorine dioxide are used to bleach pulp and paper. Dioxin contamination can be found in paper products, paper mill sludge, and in waste water and air emissions from these plants. Waste water treatment plants are largely thought to be an indirect dioxin source. These facilities accumulate dioxin from many sources that discharge into the sewer system.
.......................................................................................................................
ترجمه بخش دوم
دیوکسین چیست؟
دیوکسین نامی است که به گروهی از مواد بسیار سمی و پایدار شیمیایی اطلاق میشود. سمی ترین شکل دیوکسین TCDD یا 2,3,7,8 تتراکلرو بنزو دیوکسین است. این ماده ی بسیار سمی در عامل پرتقالی رنگ موجود در علف کش ها و در Time Beach و Missouri یافت میشود.
شماری از مواد شیمیایی که سمیتی مشابه TCCC دارند ولی کمتر حالت بالقوه دارند تحت عنوان "مواد مشابه دیوکسین" طبقه بندی میشوند و که حدود 75 دی بنزو دیوکسین کلرینه هستند که هفت تای آنها سمیتی مشابه TCCC دارند. از 135 دی بنزو فوران کلرینه، ده مورد سمیتی مشابه TCCC دارند. برخی دیوکسین های برمینه مثل دی بنزو فوران ها و بی فنیل ها هم سمیتی مشابه مواد مشابه دیوکسین دارند.
سمیت مواد مشابه دیوکسین عموما در مقایسه با TCCC و با کمک یک "معادل سمیت" سنجیده میشود. در این سیستم، ترکیبات مورد نظر بعنوان بخشی از سمیت TCCC رتبه بندی میشوند. در اغلب موارد TCCC بخش کوچکی از مقدار کل سمیت موجود در محیط را تشکیل میدهد.
اثرات بهداشتی:
بیشتر آگاهی ما از اثرات وارد بر سلامت از ناحیه دیوکسین از مطالعات آزمایشگاهی بر روی حیوانات بدست آمده است. برخی اثرات هم از افرادی که تصادفا در معرض این ماده قرار گرفته اند بدست آمده است. علاوه بر اینها مطالعات اپیدمیولوژیکی هم میتوانند اثرات احتمالی این ماده بر انسان را مشخص کنند.
دانشمندان به کشف برخی مسیر ها که احتمالا میتوانند تمامی اثرات دیوکسین و مواد مشابه آن را بر سلامت انسان را مشخص کنند نائل آمده اند. بطور کلی در بدن انسان ملکول دیوکسین به گیرنده اختصاصی خود در سلول که به احتمال قوی یک ملکول چربی است متصل می شود.همانند کلیدی که در قفل جای میگیرد. این اتصال به تغییراتی در دستوالعمل ژنها و تغییر عملکرد سلول منجر میشود. دانشمندان بدنبال شناخت سازوکاری هستند که منجر به اثرات سمی میشود. وجود گیرنده های سلولی در انسانها و حیوانات مشترک است.
دیوکسین همچنین یک عامل قوی سرطانزاست. در سال1994،EPA پیشنویس تازه ای از ارزیابی های به روز شده ی خود ارایه کرد که بر طبق آن سطح مواد مشابه دیوکسین در جامعه به حدی بود که خطر سرطانزایی بین یک در 10000 تا یک در 1000 در طی عمر هر شخص وجود داشت. این میزان حدود 100 تا1000 برابر حدی بود که در برخی معیارهای سابق بر آن بعنوان حد مجاز شناخته شده بود. در سال 1997 آژانس بین المللی تحقیق بر روی سرطان به این نتیجه رسید که شواهد کافی بدست آمده از مطالعات بر روی مردم عادی دال بر اینکه دیوکسین بعنوان یک ماده سرطانزا شناخته شود وجود دارد.
دیوکسین در مقادیر بسیار کم در حیوانات منجر به ایجاد اثراتی بر روی سیستم تولید مثل ونمو و تکامل میشود. تماس با دیوکسین به سیستم ایمنی آسیب میزند و موجبات حساسیت در برابر عفونت ها را فراهم میکند. دیوکسین همچنین عملکرد صحیح هرمونها را مختل میکند.
ارزیابی های مجدد EPA که پیشتر به آنها اشاره شد مشخص کرد که صدمات غیر سرطانی دیوکسین بر روی عموم مردم بسیار مهم است. بر طبق نظر EPA برخی از اثرات دیوکسین بر روی عموم مردم تنها در سطحی حدودا ده برابر سطح فعلی روی میدهند. بنابراین ما به سطح خطرناکی که در آن میتوانیم انتظار اثرات نامطلوب را داشته باشیم بسیار نزدیکیم. خط و مشی محافظه کارانه در این زمینه کاهش تماس با دیوکسین و مواد مشابه آن تا حد ممکن است.
تماس
در بدن هر کس مقداری دیوکسین یافت میشود. این به این دلیل است که دیوکسین همانند ددت در طبیعت به آسانی تجزیه نمیشود. همچنین دیوکسین در بدن تجمع میابد. تماس مستمر با این ماده میتواند سبب بالا رفتن میزان آن در بدن شود.
بر طبق گزارشات EPA حدود 90 در صد تماس انسان با دیوکسین از طریق رژیم غذایی میباشد. خصوصا از منابع غذای حیوانی. دیوکسین موجود در هوا بر روی خاک، آب و گیاهان مینشیند و در بدن حیوانات علف خوار تجمع میابد. در این هنگام است که دیوکسین به گوشت، لبنیات و تخم مرغ راه میابد. برخی از تماس های دیگر هم شامل استفاده از آبزیان آلوده به دیوکسین میباشد.
ترکیبات مشابه دیوکسین قادرند در مسافت های طولانی در هوا حرکت کنند. در نتیجه رسوب ذرات حاوی دیوکسین در محصولات غذایی ممکن است تنها از منابع تولید خاصی ناشی شده باشد. در هر حال موضوع تجمع این ماده در بدن شهروندان عادی ممکن است مشکل انتشار تجمعی ذرات از هر منبعی بوده باشد.
منابع
دیوکسین و فوران موادی هستند که جز برای مقاصد تحقیقی برای مقاصد دیگر بصورت آگاهانه و خود خواسته و تجاری تولید نمیشوند. بلکه این مواد محصولات جانبی ناخواسته ی برخی از فرایند های شیمیایی ، صنعتی و احتراقی بشمار میایند. در حالت کلی دیوکسین در فرایند های صنعتی زمانی شکل میگیرد که کلرین به تنهایی ویا به همراه مواد آلی سوزانده شود. PCBها تا زمان منع قانونی آن بشکل وسیعی در ایالات متحده تولید میشدند.
زباله ها و ضایعات بیمارستانی عمده ترین منابع تولید دیوکسین میباشند که توسط EPA معرفی شده است. PVC منبع اصلی کلرین در این زباله هاست. با بکار گیری امکانات جدید بجای رها شدن دیوکسین همراه با خاکستر فرار در هوا ، این ماده در زباله سوز ها مهار میشود. دیگر منابع احتراقی که تولید دیوکسین در آنها تایید شده شامل کوره های سیمان، زباله سوز های زباله های خطرناک ، تاسیسات ذوب فلز، سوزاندن چوب، و بنزین سرب دار سوزانده شده در وسایل نقلیه میباشد.
منبع دیگر دیوکسین فرآیند های شیمیایی صنعتی ای هستند که کلر در آنها برای تولید آفت کشها، پلاستیک ها، حلال ها و رنگها استفاده میشود. برای مثال ترکیبات مشابه دیوکسین بطور عمده بعنوان محصولات جانبی در تولید پنتاکلروفنل (یک نگهدارنده چوب) و پلاستیک معروف PVC تولید میشوند.
بعنوان سومین منبع انتشار دیوکسین میتوان به فرآیند های صنعتی-شهری اشاره کرد. زمانی که کلرین( و به مقدار کمتر) دیوکسید کلرین بعنوان رنگ بر برای رنگ بری از سلولز و خمیر کاغذ استفاده میشود. آلودگی به دیوکسین را میتوان در محصولات کاغذی، لجن حاصل از آسیاب کاغذ و در فاضلاب و تهویه ی خروجی از این کارخانه ها و صنایع مشاهده کرد. تصفیه خانه های فاضلاب به احتمال بسیار قوی یکی از منابع غیر مستقیم دیوکسین میباشند. این تاسیسات دیوکسین را از منابع گوناگون به داخل فاضلاب وارد میکنند.
…………………………………………………………………………….
بخش سوم
Dioxin
Dioxin is a highly toxic and persistent family of chemicals that is an unintentional byproduct of medical waste incineration and PVC plastic production. Other sources of dioxin include paper and pulp mills, municipal incinerators, cement kilns that burn chemical waste, and the manufacturing of some chlorinated pesticides.
Dioxin is a known human carcinogen. According to the U.S. Environmental Protection Agency, current general population exposure to dioxin may cause a lifetime cancer risk that is 1,000 times higher than the EPA’s “acceptable” risk level. Other health problems that may be associated with dioxin exposure include birth defects, learning disabilities, endometriosis, infertility, suppressed immune function, reduced IQ and hyperactive behavior in children.
In 1994, the US EPA estimated that medical waste incinerators were the leading source of dioxin air pollution. While no longer a leading source of dioxin pollution -- thanks to the closure of thousands of medical waste incinerators due to grassroots activism and new federal pollution standards -- medical waste incineration is still a source of dioxin pollution, due in part to the large amount of disposable PVC plastic products used by hospitals. HCWH continues to work toward eliminating the health care sector’s contribution to dioxin pollution by helping to close down medical waste incinerators and phase out the use of PVC plastic products.
To learn more about non-incineration treatment options for the disposal of medical waste, see the Alternatives to Incineration page.
From http://www.noharm.org
…………………………………………………………………………….
ترجمه بخش سوم
دیوکسین
دیوکسین خانواده ی پایدار و بسیار سمی از مواد شیمیایی است و یک محصول جانبی ناخواسته از زباله سوزهای زباله های بیمارستانی و تولید PVC بشمار میرود. دیگر منابع تولید دیوکسین شامل کارخانه های تولید کاغذ و سلولز، زباله سوز های شهری ، کوره های تولید سیمان هستند که زباله های شیمیایی را در فرایند های خود میسوزانند و یا به تولید آفت کش های کلر دار مشغولند.
دیوکسین بعوان یک ماده ی سرطان زا شناخته شده است. بر طبق اسناد آژنس حفاظت محیط زیست آمریکا، تماس نسل حاضر با دیوکسین ممکن است خطر سرطانزایی حدود 1000 برابر مقداری که این آژانس بعنوان حد قابل قبول توصیف کرده را در پی داشته باشد. دیگر مشکلات بهداشت و سلامتی که میتواند به تماس با دیوکسین مربوط باشد شامل نقص زایمانی، ناتوانی در یادگیری، اندومتروز، نازایی، سرکوب سیستم ایمنی، کاهش بهره هوشی و بیش فعالی در کودکان باشد.
در سال1994 سازمان حفاظت از محیط زیست آمریکا اعلام کرد که منبع عمده ی آلودگی هوای ناشی از دیوکسین از زباله سوز هاست. به دلیل اینکه منبع عمده ی دیگری در تولید دیوکسین شناخته نشده – با توقف فعالیت هزاران زباله سوز بیمارستانی بواسطه ی خواست و اراده ی مردم عادی و شهروندان و به تبع آن معیارهای جدید آلودگی فدرال – زباله سوز های بیمارستانی هنوز هم بعنوان منبع تولید آلودگی دیوکسین بشمار میروند چرا که مقدار زیادی از PVC قابل دفع توسط منابع بیمارستانی تولید میشود. با توجه به از میان رفتن سهم بخش بهداشت و درمان در تولید دیوکسین توسط کمک به از میان بردن زباله سوز های بیمارستانی و کاهش استفاده از محصولات پلاستیکی PVC ، HCWH قادر به ادامه ی کار شد.
..............................................................................................................................
بخش چهارم
DIOXINS FACT SHEET (CONDENSED VERSION)
General information about dioxins
The term .dioxins. refers to a group of environmentally persistent chemicals that share similar chemical structures and mechanism of toxicity. These compounds belong to three closely related families . the polychlorinated dibenzo-p-dioxins, polychlorinated dibenzofurans, and certain polychlorinated biphenyls.
Seventeen of the dioxins are thought to pose a health and environmental risk. Toxicity of the 17 varies; 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioxin, abbreviated as 2,3,7,8-TCDD or TCDD and commonly referred to as dioxin, is the most toxic.
Some exposure to dioxins is inevitable since they persist in the environment. Dioxins in the environment are largely the result of formation as unintentional by-products of combustion and industrial processes.
For most New Zealanders about 90 percent of dioxin exposure is through diet, mainly from foods that contain animal fats such as meat, dairy products, eggs and fish. Dioxins enter the food chain via atmospheric deposition onto soil and plant surfaces and subsequent ingestion by grazing animals. Plants take up only very small amounts of dioxins via their roots. Small amounts of exposure occur from inhalation, skin absorption, and ingestion of contaminated soil or dust.
Advances in chemical and environmental management practices since the late 1980s have resulted in a reduction in dioxins emissions in New Zealand. Levels for the general population are at the low end of the range of levels reported internationally, and body burdens are declining e.g. from 1988 to 1998 dioxins in breast milk of New Zealand women decreased by about 70 percent. Levels are higher in older people.
Once in the body dioxin accumulates in fat and persists for many years. It is eliminated mainly in faeces. The half-life of TCDD in humans is about 7 -11 years.
Dioxins and health
Dioxins bind to a cellular protein, the Ah receptor. Whether adverse effects occur or not depends on what biological responses follow. These responses differ among and within species, and among tissues in individual species. Because of the potential diversity of biological responses to dioxins in the body it is currently not possible to state how, or at what levels, exposed individuals will respond. How much dioxin the person is exposed to and for how long is important as well as individual susceptibility.
Many studies have looked at how dioxins can affect health and much is still not completely understood. To assess health effects from dioxins, in general it is necessary to consider lifetime exposure rather than short-term (e.g. daily intake) exposure.
Dioxins can affect the growth and development of cells in ways that have the potential to result in a broad range of adverse effects. The most well studied dioxin is TCDD. At high
doses it can cause chloracne and cancer in some people. Animal studies show immune, reproductive and developmental effects. Although the evidence for these non-cancer effects in people is to date limited, these animal studies have been used internationally to establish health-based guidelines for exposure to dioxins in soil, air and food.
In animal models TCDD appears to be a strong promoter and weak initiator of carcinogenesis. It is therefore plausible that a carcinogenic response to TCDD exposure in humans depends upon exposure to other initiators such as cigarette smoking.
The first evidence that dioxin caused cancer was an animal study published in 1978. Dioxin was not classified as a human carcinogen until 1997 by the International Agency for Research on Cancer (IARC) and the US National Toxicology Program in 1999.
In the 1980s three large cohort studies were set up . two (US National Institute for Occupational Safety and Health and IARC) involve chemical workers and workers involved in production or spraying of phenoxy herbicides and chlorophenols from many sites, and one involves people exposed to TCDD in Seveso, Italy following an explosion at a TCP plant in 1976.
As a result of the (US) Agent Orange Act of 1991, the Institute of Medicine (IOM) of the National Academy of Sciences has carried out regular reviews of scientific evidence about health effects of exposure to dioxin and other chemical compounds in herbicides used in Vietnam. The reviews include toxicological studies (cellular and animal) and epidemiological studies of three types of population (Vietnam veterans, occupationally exposed, and environmentally exposed).
Those conditions that have been accepted in the sufficient evidence of health effects category by the IOM are Hodgkin.s disease, non-Hodgkin.s lymphoma, soft tissue sarcoma, chronic lymphocytic leukaemia and chloracne. There is limited or suggestive evidence that exposure to dioxins may cause respiratory cancers (lung, larynx and trachea), prostate cancer, multiple myeloma, acute and sub-acute transient peripheral neuropathy, porphyria cutanea tarda, Type II diabetes, and spina bifida in offspring. A number of other conditions have been suggested but there is insufficient or inadequate evidence to confirm these as being caused by exposure to dioxins.
In 2002 the IOM rescinded an earlier conclusion that there was limited or suggestive evidence of an association between acute myeloid leukaemia (AML) in offspring and dioxin exposure and moved AML to the inadequate or insufficient evidence category.
There is some evidence of a small increase in mortality of all cancers combined among occupationally exposed populations such as the IARC cohort, and among male residents of Seveso after a latency period of at least 20 years since exposure.
New Zealand production workers and sprayers exposed to TCDD, higher chlorinated dioxins, and phenoxy herbicides were included in the IARC cohort study. A further 10 years of follow up to 2000 found a 24% non-significant excess cancer mortality among production workers. All cancer mortality was highest for synthesis workers (SMR=1.69; 95% CI 0.85-3.03). Lymphohaemopoietic cancer mortality was increased, particularly for multiple myeloma (SMR=5.51; 95% CI 1.14-16.1). All cancer mortality was reduced for workers handling the final products and sprayers.
Dioxins and breastfeeding
An infant absorbs at least 95% of the dioxins in breast milk. Models indicate that the level of dioxins in a breastfed New Zealand infant reaches the mother.s level after about six months of breastfeeding. In the United States by about 10 years of age the level of dioxins in breastfed children is similar to that of formula-fed children.
Other studies of blood TCDD (pg/g (ppt) lipid) levels
The Seveso incident resulted in exposure of about 45,000 people and the highest TCDD exposure known in a residential population. However the exposure (as measured by blood TCDD levels) was in the order of 10 to 25 times less than reported in the occupational cohort studies. The blood TCDD levels estimated at the last time of exposure from three occupational cohorts that have shown increased all cancer mortality are 2,000 pg/g (mean) up to 32,000 pg/g, 1,000 to 2,400 pg/g, and 345-3,890 pg/g.
Following the Seveso incident three exposure zones were classified based on decreasing soil TCDD levels. In 1996 (i.e. 20 years later) the average TCDD results among randomly sampled exposed residents were 53.2 pg/g for those in the highest exposed zone and 11 pg/g in the mid-range exposed zone. This compares to 4.9 pg/g in the non-exposed zone. The mean serum TCDD result of 14.6 pg/g in 2004 (i.e.17 years after 2,4,5-T manufacture ceased) for those who lived in Paritutu at least 15 years from 1962 to 1987 is slightly higher than the mid-range exposed zone of Seveso 20 years after the incident.
Paritutu soil study
A study of residential soil in Paritutu in 2002 by the Ministry for the Environment found TCDD at all sites investigated, but all but one result were below the most conservative residential guidelines set to protect people.s health that exist internationally.
Serum dioxin testing
Individual blood dioxin testing is not recommended. The results only indicate if the person has been exposed to dioxin and cannot be used to predict whether that person will develop health effects or not because of the exposure.
Tests for measuring dioxin levels in people are not routinely available. There are only a few laboratories in the world that are accredited by the World Health Organisation as capable of achieving low enough detection levels to detect blood dioxin levels that occur in the general population. A blood dioxin test costs about $2,500 and depending on the detection limit a large volume of blood is required e.g. 200ml.
Reducing dioxin exposure
There is no generally accepted treatment to get rid of dioxins now in people. Reduction in the amount of animal fat in the diet reduces dioxin exposure. It is not recommended that all fat is eliminated from the diet as a moderate amount is part of a healthy balanced diet.
September 2004 Updated February 2005
........................................................................................................
ترجمه بخش چهارم
حقایقی در مورد دیوکسین
اطلاعات عمومی در مورد دیوکسین
واژه ی دیوکسین به گروهی از مواد شیمیایی بسیار پایدار در محیط زیست اطلاق میشود که در ساختار شیمیایی و ساز و کار سمیتشان مشترکند. این مواد به سه خانواده ی بسیار نزدیک تعلق دارند- دی بنزو پی دیوکسین های پلی کارینه ، دیبنزو فوران های پلی کلرینه و برخی بی فنیل های پلی کلرینه .
فرض بر این است که ۱۷ گونه از دیوکسین خطر زیست محیطی دارند و سمیت هر گونه با گونه دیگر تفاوت دارد.2,3,7,8 تترا دی بنزو پی دیوکسین که بصورت 2,3,7,8-TCDD یا TCDD نشان داده میشود معمولا بعنوان دیوکسین شناخته میشود که سمی ترین گونه است.
از آنجایی که دیوکسین در محیط زیست بصورت پایدارباقی میماند، بسیاری از تماس ها با این ماده اجتناب ناپذیر است. دیوکسین موجود در محیط زیست عموما در نتیجه ی تولید ناخواسته ی محصولات جانبی احتراق و فرآیند های صنعتی میباشد.
در اکثر نیوزلندی ها[و البته همه ی مردم جهان] حدود ۹۰ در صد تماس با دیوکسین از طریق رژِم غذایی بخصوص از طریق غذاهای چربی دار حیوانی مثل گوشت ، محصولات لبنی، تخم مرغ و ماهی میباشد.دیوکسین از طریق ته نشینی و رسوب اتمسفری بر روی خاک و سطح گیاهان وخورده شدن توسط حیوانات علف خوار وارد چرخه غذایی میشود. گیاهان تنها توانایی جذب مقادیر بسیار ناچیزی از دیوکسین را از طریق ریشه های خود دارند. تماس بسیار محدودی هم از طریق استنشاق، جذب پوستی و بلع [ناخود آگاه] خاک و گرد و غبار در نظر گرفته میشود.
پیشرفتهای صورت گرفته در عرصه های مدیریتی محیط زیست از اواخر دهه ۸۰ میلادی منجر به کاهش میزان دیوکسین در نیوزلند شد.سطوح دیوکسین در جمعیت عمومی در مرز کمترین حد معیار های اعلام شده ی بین المللی قرار گرفت و مقادیر دیوکسین موجود در بدن شهروندان یک سیر نزولی را نشان دادند بطوری که از سال۱۹۸۸ تا سال ۱۹۹۸ میزان دیوکسین موجود درشیر زنان حدود ۷۰ در صد کاهش نشان داد. البته سطح دیوکسین در افراد مسن بیشتر[ ازسطح عمومی] بود.
هرگاه دیوکسین در بدن وارد شود در بافت چربی تجمع پیدا کرده و برای سالها باقی میماند. دیوکسین عموما از طریق مدفوع دفع میشود. نیمه عمر[بیولوژیکی] دیوکسین در بدن چیزی حدود ۷ تا ۱۱ سال است.
دیوکسین و سلامت
دیوکسین از طریق گیرنده ی Ah به پروتئین سلولی متصل میشود. اینکه اثر نامطلوبی ایجاد شود یا نه به پاسخ بیولوژیکی متعاقب بدن باز میگردد. این پاسخ ها در میان گونه ها و حتی در بین افراد یک گونه ی خاص نیز متفاوت است. بواسطه ی وجود تنوع پروتئینی بسیار وسیع ، در حال حاضر امکان اظهار نظر در مورد اینکه چگونه و یا در چه سطوحی[از تماس] افراد مواجهه یافته واکنش نشان خواهند داد وجود ندارد. پرسش های اصلی شاید اینها باشند: شخص با چه مقدار دیوکسین در تماس بوده و این تماس چه مدت طول کشیده وهمچنین حساسیت شخص به چه میزان بوده.
نگاه بسیاری از مطالعات بر یک هدف اصلی که همانا مشخص کردن چگونگی تاثیر دیوکسین بر سلامت و موضوعات ناشناخنه ی دیگر در این زمینه است معطوف میباشد. برای ارزیابی اثرات بهداشتی دیوکسین بطور کلی در نظر گرفتن تماس مادام العمر بجای تماس کوتاه مدت( مثل تماس روزانه) ضروری است.
1
دیوکسین میتواند بر رشد و نمو سلول ها موثر باشد بشکلی که اثر بالقوه ی در ایجاد بسیاری از اثرات نامطلوب بدنبال آن بوجود بیاید.گونه ای از دیوکسین که بسیار مورد مطالعه قرار گرفتهTCDD میباشد. این ماده در مقادیر زیاد میتواند در بیشتر افراد ایجاد Chlorance و سرطان کند.
مطالعه بر روی حیوانات آزمایشگاهی اثراتی را بر روی ایمنی، تولید مثل و رشد ونمو نشان دادند. اگرچه که شواهد اینگونه اثرات غیرسرطانی در جمعیت های انسانی تا به امروز محدود و ناقص هستند، ولی همین مطالعات آزمایشگاهی بر روی حیوانات بعنوان مبنایی برای تعیین رهنمود ها ومعیارهای بین المللی برای تماس با دیوکسین در خاک، هوا و غذا در نظر گرفته میشوند.
در الگوهای حیوانی، به نظر میرسدTCDD بعنوان یک عامل قوی پیشبرنده سرطان و یک عامل ضعیف در سرطان زایی عمل میکند. پس بنابراین محتمل است که اثر سرطانزایی مربوط به تماس با TCDD در انسان وابستگی کامل به یک عامل ایجاد کننده ی سرطان مثل دود سیگار داشته باشد.
اولین شواهد حاکی از سرطانزا بودن دیوکسین بدنبال مطالعه ای بر روی حیوانات آزمایشگاهی در سال ۱۹۷۸ بدست آمد. دیوکسین توسط آژنس بین المللی تحقیق بر روی سرطان (IARC) تا سال ۱۹۹۷ و توسط برنامه سمشناسی ملی ایالات متحده تا سال۱۹۹۹به عنوان یک ماده ی سرطان زا در نظر گرفته نمیشد.
در حوالی سال 1980 سه مطالعه ی آینده نگر طراحی و انجام شدند. دو مطالعه (توسط موسسه ی ملی ایمنی و بهداشت حرفه ای ایالات متحده و IARC ) درباره کارگرانی که با مواد شیمیایی سر و کار داشتند و یا در تولید و یااستفاده ازعلف کش های فنوکسی دار و کلروفنل ها در بسیاری جاها درگیر بودند انجام شد و مطالعه ی دیگر بر روی افرادی انجام شد که در Seveso ایتالیا بدنبال انفجاری در یک کارخانه ی TCP در سال1976 در معرض تماس با TCDD قرار گرفته بودند.
بدنبال قانون ایالات متحده در مورد عامل پرتقالی رنگ موجود در علف کش ها در سال 1991 ، انجمن پزشکیIOM آکادمی ملی علوم، بازبینی های منظم علمی را با توجه به شواهد علمی و در مورد اثرات بهداشتی تماس با دیوکسین و دیگر ترکیبات شیمیایی موجود در علف کش های مورد استفاده در ویتنام آغاز کرد. این بازبینی ها شامل مطالعات سم شناسی( سلولی و ملکولی) و مطالعات اپیدمیولوژیکی سه گونه از جمعیت (سربازان سابق ویتنامی، کارگران مواجه یافته و افراد مواجهه یافته از محیط زیست) بود.
بیماریهایی که با توجه به شواهد کافی در گروه اثرات بهداشتی IOM قرار گرفتند شامل بیماری هوجکین، لنفوم غیر هوجکینی، سارکوم بافت نرم ، لوسمی لنفوسیتیک مزمن و Chlorance بودند. شواهد کم یا نسبتا کمی موجود بود که[ثابت کنند] تماس با دیوکسین میتواند ایجاد سرطانهای تنفسی( سرطان ریه، حنجره و نای) و یا سرطان پروستات، میلوم چند گانه، نروپاتی محیطی گذرای تحت حاد، prophyria cutanea tarda ، دیابت نوع دوم و یا ایجاد spina bifida در نسل بعدی را سبب شود. بسیاری از وضعیت های خاص پزشکی دیگر هم پیشنهاد شدند اما شواهد برای اثبات ارتباط آنها با دیوکسین ناکافی بودند.
[...]
دیوکسین و شیر مادر
نوزاد شیرخوار حدود 95 درصد از دیوکسین موجود درشیر مادر را جذب میکند. الگوهای موجود نشان میدهند که سطح دیوکسین در یک نوزاد نیوزلندی پس از شش ماه خوردن شیر مادر به سطح دیوکسین بدن مادر میرسد. در ایالات متحده افراد در سن 10 سالگی سطح دیوکسینی مشابه دیوکسین موجود در بدن افرادی که در کودکی از شیر خشک تغذیه کرده اند خواهند داشت.[که این معنایی جز سطح بالای دیوکسین در محیط زندگی شهروندان ایالات متحده ندارد]
[...]
مطالعه ی خاک منطقهPartito
مطالعه بر روی خاک های مناطق مسکونی منطقه ی Paritutu در سال2002 توسط وزارت محیط زیست نشان داد که TCDD در تمامی مناطق مورد بررسی وجود داشته است اما تنها یکی از نتایج پاین تر از محافظه کارانه ترین معیارها ی مربوط به مناطق مسکونی به منظور حفاظت از سلامت افراد در سطح بین المللی بود.
آزمون سرمی دیوکسین
آزمون خونی در افراد برای اندازه گیری دیوکسین توصیه نمیشود.نتایج حاصله تنها نشان دهنده ی تماس شخص با دیوکسین میباشند و قدرت پیشگویی اینکه آیا شخص بواسطه ی تماس دچار مشکلات مربوط به سلامت خواهد شد یا نه را ندارند.
آزمون های آزمایشگاهی مربوط به اندازه گیری دیوکسین در افراد بطور معمول در دسترس نیستند. تنها چند آزمایشگاه محدود در جهان وجود دارند که توسط سازمان جهانی بهداشت بعنوان مرجع قابل جداسازی مقادیر بسیار اندک دیوکسین در خون که در بدن افراد جامعه وجود دارد صلاحیت دار اعلام شده اند. یک آزمون خونی دیوکسین حدود2500 دلار هزینه در بر دارد و علاوه بر آن بسته به محدودیت جداسازی حجم زیادی حدود 200 میلی لیتر خون نیز برای این آزمایش مورد نیاز است.
کاهش تماس با دیوکسین
درمان قطعی پذیرفته شده ای برای خلاص شدن از دیوکسین موجود دربدن افراد وجود ندارد. کاهش مقدار چربی جانوری در رژیم غذایی تماس با دیوکسین را کاهش میدهد. از آنجایی که مقدار معینی از چربی جزیی از یک رژیم متعادل برای سلامت انسان مد نظر است، حذف تمامی چربی موجود در رژیم غذایی توصیه نمیشود.
نوشته شده در سپتامبر2004
بازنگری در فوریه2005
.................................................................................................
اثرات ديوکسين ها بر سلامت عمومي
برگرفته از وبسایت:
http://www.farsvet.ir/fa/article/research/5/index.html
مقدمه
اثرات ديوکسين در بهداشت عمومي:
بروز مشکلات ناشي از انواع باکتري ها و آلوده شدن مواد غذايي در سراسر دنيا ، روبه رو بودن انسان و حيوان با انواع مخاطرات بيولوژيک، مشکلات ناشي از انتشار ديو کسين ها و مايکوتوکسين ها در خوراک دام و طيور و مواد غذايي موجب بروز آثار ناگواري در بهداشت عمومي شده و علاوه بر مرگ انسانها ، خسارات اقتصادي سنگيني را از طريق حذف مواد غذايي آلوده به کشورها وارد نموده است.
ديوکسينها ترکيبات شيميايي پايداري هستند که در اثر فعاليت هاي بشر و آتش سوزي جنگل ها ايجاد شده و به علت سمي بودن مي توانند سلامتي مردم را به خطر اندازند. اين دسته از سموم شامل خانواده بزرگي مي شوند که 100 ترکيب شيميايي مختلف اعضاي آن را تشکيل مي دهند. مکانيسم توليد مسموميت اين ترکيبات با يکديگر شباهت داشته و ميزان مسموميت ايجاد شده توسط آنها متفاوت است به طوري که بعضي از آنها سمي تر از ساير اعضا اين خانواده هستند.
به منظور تدوين مقررات و قوانين جهت کاهش ورود اين سموم به محيط زيست تلاش هاي زيادي در سراسر جهان صورت پذيرفته است اما علي رغم کوششهاي زياد از دو منبع مهم شامل آتش سوزي هاي غير قابل کنترل و فعاليت کارخانجات صنعتي وارد طبيعت مي گردند و آلودگي محيط زيست را فراهم مي سازند. (5)
ديوکسين ها در حين توليد محصول در کارخانجات صنعتي و شيميايي نظير کار خانجات توليد سموم ، حشره کش ها، آفت کش ها، سازنده کلرين، کاغذ سازي، پلاستيک سازي، و همچنين در اثر سوزاندن ضايعات و آشغال ها ، آتش سوزي جنگل ها در طبيعت بوجود مي آيند. (4 )
ديوکسين نام عمومي است که به يک ماده شيميايي به نام 2، 3، 7، 8 تتراکلرودي بنزو-پي – ديوکسين ( 2,37,8 TETRA CHLORO BENZO- P- DIOXIN) اطلاق شده که مهمترين و سمي ترين ماده در بين اين ترکيبات بوده که از دو حلقه آروماتيک که توسط يک جفت اتم اکسيژن به هم وصل شده اند، تشکيل شده است.
اين ملکول مسطح ميباشد و به هر يک ازحلقه ها چهار اتم کلر در موقعيت هاي 2،3، 7،8 متصل مي گردد.
بر اساس گزارش سازمان ايي پي آ (ENVIROMENT PROTECTION AGENCY ) اين مواد همانند سموم قارچي مثل ا فلاتوکسين ها مي توانند در انسان سرطان ايجاد کنند.(8،6،4)
علاوه بر ديو کسين مواد ديگري مانند پلي کلرو دي بنزو ديوکسين (P C DD )، پلي کلرو دي نيترو فوران( PCDFs)، پلي کلرو باي فنيل( PCBs ) وجود دارند که عملکرد و ساختمان شيميايي آنها شبيه به ديو کسين مي باشد و به آنها ترکيبات شبه ديوکسين مي گويند . طي بررسيهاي متعدد ميزان سميت اين ترکيبات توسط محققين اندازه گيري شده است .
در جنگ آمريکا عليه ويتنام براي از بين بردن برگ درختان جنگلي و مشخص شدن دشمن از يک ماده شيميايي به نام علف کش نارنجي ( ORANGE HERBICIDE AGENT) استفاده شد که باعث توليد ديوکسين و آلودگي محيط زيست آن کشور گرديد.
بعد از جنگ در خصوص اثرات اين ماده سمي بر روي سلامتي انسان مطالعه و تحقيقات زيادي صورت گرفت . نتيجه بررسي ها نشان داد که علت مبتلا شدن سربازان به بيماري ديابت همين ماده بوده است. (6)
عبارت پي وي سي وينيل ( PVC VENYLE)به کليه موادي که از پلي وينيل کلرايد ساخته مي شود، اطلاق مي گردد. پلي وينيل کلرايد پلاستيکي است که موارد استفاده آن نا محدود مي باشد و در حال حاضر يکي از محصولات با ارزش صنعت شيمي است.
بيشتر از 50% پي وي سي ساخت بشر در ساختمان سازي استفاده مي گردد . زيرا ارزان بوده و به سادگي سر هم بندي مي شود. در سال هاي اخير اين ماده جا یگزين مواد مصرفي در ساختمان سازي سنتي نظير چوب، سيمان و سفال شده است و از آن در ساخت صفحات گرامافون ،کانال ها، کيف هاي ارزان قيمت، پنجره هاي تاريک، پوسته کابل هاي الکتريکي، توپهاي بازي سبک وزن ،کف و سقف سالن ها، علامت مغناطيسي کارتها، برش عمودي پنجره ها و در اشکال نرم براي تهيه لباس و پرده استفاده گرديده است.همچنين ماده اي است که به علت انعطاف پذيري و ارزان بودن در لوله کشي آب و فاضلاب کاربرد دارد.
پي وي سي پلاستيک سختي است که در اثر اضافه کردن مواد روان کننده، انعطاف پذير و نرم مي گردد. پيش از قرن بيستم شيمي دان روسي ايوان استرا ميسلنسکي ( IVAN MISLENSKY ) و فرتيز کليت (FERTIZE COLIT ) از کمپاني گریشم (GRISHM) الکترون شيمي آلمان هر دو تلاش کردند تا پي وي سي را در محصولات تجاري به کار گيرند اما به دليل مشکلات ايجاد شده در فرآيند توليد وهمچنين سختي و شکنندگي پليمر مورد آزمايش، تلاش هاي آنها بي نتيجه ماند. (12)
تاريخچه:
پلي ونيل کلرايد (POLY VENYLE CHLORIDE) در سال هاي 1872، 1835توسط هنري ويکتور رگنالت(HENRI VICTOR REGNALT) و اوگن بومان(OGEN BUMAN) کشف گرديد. آنها پس از مطالعات زياد نتيجه گرفتند که اين ماده شيميايي از بلورينگي نا چيزي بر خوردار است. و به علت زنجيره هاي حجيم داراي استحکام و سختي مي باشد. در مقابل حرارت و نور نسبتا پايدار بوده و از تجزيه آن ،کلريد ئيدروژن حاصل مي گردد.
در سال 1926 توسط والد سيمون (VALD SIMON) از شرکت بي اف گودريچ روشي براي نرم کردن پي وي سي بوسيله مخلوط کردن آن با افزودني هاي گوناگون ابداع شد.در نتيجه اين تلاش ها ماده اي انعطاف پذير به دست آمد که به سادگي در فرآيند شرکت مي کرد و در بازرگاني و تجارت رايج گردید.
در اواخر سال 1960 دکتر جان گريچ (JOHN GRICH) و دکتر موريس جانسون (MORIS JHANSON) اولين کساني بودند که به وضوح سرطانزایي مو نو مر وينيل کلرايد را براي انسان مشخص نمودند. آنها اين نتايج را زماني کسب نمودند که در مورد کارگران دايره پليمريزاسيون وينيل کلرايد در شرکت بي اف گودريچ مطالعه و آزمايش مي کردند.(12، 2)
در سال 1988 به علت ورود تفاله مرکبات آلوده به ديو کسين از کشور برزيل مشکلات زيادي براي کارخانجات خوراک دام و طيور کشور هاي اروپايي ايجاد شد.در سپتامبر سال 1994 سازمان محيط زيست کشور آمريکا اعلام کرد ديو کسين ها تهديد کننده جدي براي سلامت عمومي به شمار مي روند. بر اساس اين گزارش ميزان ديو کسيني که از افراد تحت آزمايش جدا شده بود، مي توانست براي سلامتي مردم خطر آفرين باشد. (4)
در سال 1979 به علت خروج ديو کسين از کارخانه توليد حشره کش در شهر سووسو ايتاليا، محيط زيست اين منطقه آلوده شد به طوري که برگ در ختان زرد، شد ، مرگ و مير حيوانات خانگي افزايش يافت و عوارض پوستي شامل جوش و لکه ها ي صورت در اطفال مشاهده گرديد. ( 11و8)
در سال 1997 مرکز بين الملي تحقيقات سرطان که بخشی از سازمان بهداشت جهاني است، نتايج تحقيقات خود را در مورد اثرات ديو کسين در انسان منتشر کرد و اعلام نمود که ماده 2 ،3 ،7 ، 8 تي سي دي دي مي تواند در انسان سرطان زا باشد.(4)
در سال 1999 به علت استفاده از پودر چربي آلوده به ديو کسين در خوراک دام و ورود این سم در فراورده هاي دامي کشور بلژيک، به اقتصاد اين کشور 5/1 ميليارد پوند خسارت وارد گرديد. (1)
در سال 2001 مرکز ملي سم شناسي آمريکا اعلام کرد که تي سي دي دي در انسان سرطان زا است و با شيوع سرطان هاي سينه ارتباط دارد. سر انجام در سال 2003 اين مرکز پس از تحقيقات زياد در خصوص ايمينت ماده سمي مورد نظر اظهار نمود که هيچ گونه دز ايمن براي آن وجود نداشته و حتي مقادير کم آن ميتواند بهداشت و سلامتي افراد جامعه را تهديد نمايد.(11)
در سال 2001 بر اساس تحقيقات انجام شده اعلام گرديد که ميزان ديو کسين خون افرادي که از جيره هاي گياهي استفاده مي کرده اند نسبت به ساير افراد کمتر بوده است.
در سال 2002 در آمريکا تحقيقي انجام شد که طي آن نشان دادند که ماهيهاي آبهاي تازه که در جيره غذايي آنها از پودر گوشت استفاده شده است، داراي بالاترين ميزان ديوکسين در بدن خود هستند.(4)
در سال 2003 و 2006 کميسيون محصولات جانبي در کشور آمريکا و اتحاديه اروپا
ميزان ديوکسين در محصولات غذايي آمريکا در سال 1995
در سال 2003 و 2006 کمسیون محصولات جانبی در کشور آمریکا و اتحادیه اروپا استفاده از ترکيبات نرم کننده جهت ساخت اسباب بازي هاي کودکان را به علت جذب دهاني و به خطر افتادن سلامتي آنان ممنوع کرد. ( 12و2)
اثرات سم در انسان:
محصولات پي وي سي به هنگام سوختن و يا دفن شدن مقدار زيادي ديو کسين توليد مي کنند. چون اين ماده سمي قابل حل در چربي است بنابراين مي تواند به سادگي وارد زنجيره غذايي شود و از طريق غذا به انسان منتقل گردد. در آمريکاي شمالي 93% موارد ديوکسين منتقل شده به انسان از طريق شير و گوشت و 23% از طريق محصولات لبني بوده است. مواد غذايي ديگري که باعث انتقال اين ماده شيميايي به بدن مي شود شامل گوشت خوک، ماهي،طيور و تخم مرغ مي گردد. ميزان ديوکسين موجود در ماهي صد هزار برابر آن در آب مي باشد زيرا بر اساس گزارشات ايي پي آ (ENVIROMENTAL PREVENTING AGENCY) ديوکسين آب گريز و چربي دوست است بنابراين وقتي که وارد آب رودخانه و يا در يا ميشود از آب فرار کرده ، وارد بدن ماهي که داراي چربي زيادي است، ميشود. به طور کلي مي توان اظهار نمود که مسير حرکت اين ماده به طرف قله هرم مواد غذايي است و نهايتا به مواد خوراکي خواهد رسيد.(4)
بر اساس پژوهشهاي انجام شده توسط اين سازمان ترکيبات مذکور در انسان ايجاد سرطان کرده و شيوع سرطان هاي سينه در ارتباط با اين مواد مي باشد. (11).
اگرچه ميزان ديوکسين در غذا کم است اما به دليل آنکه مردم به طور پيوسته آن را از طريق غذا و محيط اطراف در يافت مي نمايند خطر ساز است. بعضي از اين ترکيبات در بافت هاي چربي تجمع مي نمايند، در حالي که بعضي ديگر به آهستگي از بدن دفع مي گردند. ديوکسين در بدن همه افراد بخصوص در بدن افرادي که از گوشت قرمز استفاده مي کنند، به مقدار کم وجود دارد و اگر در بدن ميزان آن زياد شود، مي تواند تاثيرات شيميايي خود را به صورت عوارضي همانند اختلالات توليد مثلي ، به تعويق افتادن رشد، تولد نوزادان کم وزن، آسيب به سيستم ايمني، اختلالات هورموني، ايجاد نو ا قص مادر زادي ، سقط جنين، کاهش ميزان تستسترون ((TESTESTERON و اسپرم ، التهاب بافت داخلي رحم، DIABET ، کاهش ميزان يادگيري، مشکلات تنفسي ، ريوي و بيماريهاي پوستي در انسان نمايان سازد.(7)
تحقيقات و مطالعات انجام شده نشان ميدهد ، در کارکنان کارخانجات شيميايي که در معرض دز زياد ديوکسين قرار مي گيرند، بيماري هايي نظير سرطان، اختلالات توليد مثلي، ديابت و بيماري هاي قلبي عروقي مشاهده شده است.(6)
به طور کلي اثرات ديوکسين در انسان وقتي قابل مشاهده مي باشد ، که افراد در معرض دز زياد آن قرار گرفته باشند. در خصوص اثرات ميزان هاي کم و طولاني مدت اين سموم بر روي جمعيتهاي انساني اطلاعات کاملي در دسترس نيست. دانشمندان پس از20 سال مطالعه در مراکز معتبر تحقيقاتي مانند موسسه ملي و تحقيقاتي بهداشت محيط به اين نتيجه رسيده اند که پس از آنکه ديوکسين وارد بدن شد، و به سلولها دسترسي پيدا کرد ، به گيرنده هاي اچ (H RECEPTOR)پروتئينهاي سلولي مي چسبد و از اين طريق به DNA وصل شده و باعث تغيير در ژنها مي گردد. اين امر سبب ميشود که ميزان پروتئينهاي اختصاصي و آنزيمهاي سلول تغيير يافته و مسموميت ايجاد گردد. روش عملکرد اين سموم مانند روش عملکرد هورمون استروژن در بدن است.(6)
در خصوص بررسي اثرات سم بروي انسان دانش تکنولوژي مولکولي (MOLECULAR TECHNOLOGY) مورد استفاده قرار گرفته و اثرات ديوکسين با دزهاي مختلف بروي ژنهاي اختصاصي بررسي شده است . نتيجه اين مطالعات نشان مي دهد که افراد مختلف داراي واکنش هاي متفاوتي در بر خورد با دزهاي متغيير ديوکسين هستند و اين خود مبين آن است که بهداشت عمومي را خطري جدي تهديد مي کند.
دانشمندان عقيده دارند که بيشتر محصولات وينيلي اگر به طور صحيح مصرف شوند، عموما بي ضررند اماتعداي از مواد افزودني و نرم کننده که در فر آوري آنها به کار ميرود، مي توانند از آن محصولات نشت کرده و بهداشت جامعه را تهديد نمايند به عنوان مثال اين افزودني ها از اسباب بازيهاي نوزادان که از پي وي سي ساخته شده است ، خارج شده و هنگامي که اطفال اسباب بازي را وارد دهان خود مي کنند به بدن آنها راه پيدا مي نمايند به همين علت بيشتر کارخانجات سازنده اسباب بازي در سراسر دنيا استفاده از پي وي سي را در ساخت اسباب بازي کودکان ممنوع کرده اند.
با توجه به نيمه عمر اين سموم بعضي از اين ترکيبات در مردها تجزيه و به آرامي از بدن آنها دفع مي گردد اما در خانمها دو راه براي دفع آنها وجود دارد که شامل جفت و چربي شير مادر ميشود که سر انجام به جنين خواهد رسيد لذا تغذيه از شير مادراني که گياه خوار نيستند ، براي کودکان مخاطره آميز مي باشد (12و4)
بهترين راهي که بشر بتواند از خطر ديوکسين مصون بماند آن است که مصرف گوشت و لبنيات را کاهش دهد و يا کاملا آنها را از جيره غذايي خود خذف کند و به جاي آن از گياهان تغذيه نمايد. مطالعات انجام گرفته نشان ميدهد که ديوکسين موجود در خون گياه خواران 9 0/0 پي پي تي (PART PER TERILLION) بوده که نسبت به ساير افراد که از جيره غذايي متفاوتي استفاده مي کرده اند ، کاهش قابل ملاحظه اي داشته است بنابراين از طريق غذاهاي گياهي اين ماده سمي خيلي کم به بدن مي رسد(4)
اثرات ديوکسين در آبزيان و حيوانات آزمايشگاهي:
مدتها است که متخصصين علوم تغذيه، غذاهاي دريايي را به عنوان منبع پروتئيني کم چربي و سر شار از اسيد چرب امگا 3 معرفي کرده اند اما در عين حال نگراني هاي زيادي درباره وجود آلاينده هايي مثل جيوه، ديوکسين، بي فنيل چند کلري(PCB) در ماهي ها و سخت پوستان آبزي وجود دارد. مصرف ماهي و انواع صدفها و سخت پوستان دريايي نه تنها به حفظ سلامت قلب و جلوگيري از بيماريهاي قلبي کمک مي کند بلکه مصرف آن توسط زنان باردار و شيرده موجب تقويت بينايي و رشد بهتر جنين و نوزاد مي شود.
جوانان و بزرگسالان مي توانند با مصرف غذاهاي دريايي از خطر ابتلا به بيماري هاي قلبي عروقي بکاهند . چنانچه در جيره غذايي هفتگي بيش از دو بار از غذا هاي در يايي استفاده مي شود، براي کاستن خطرات مواد آلاينده بهتر است از خوراک هاي دريايي متنوع استفاده گردد. ماهي هاي چرب مانند ماهي آزاد از نظر ميزان امگا3 بالاترين جايگاه را در بين ماهيان دارند اما در عين حال داراي مقدار بيشتري چربي اشباع شده ، کلسترول ، ديوکسين و يا پي سي بي مي باشند.
انواع صدف و سخت پوستان ( خرچنگ و ميگو) داراي چربي اشباع شده کمتري هستند اما کلسترول آنها در حد متوسط است و در صورت مصرف شدن به صورت خام داراي بيشترين ميزان آلودگي ميکربي هستند .
نتيجه بررسي ها نشان ميدهد که ميزان ديوکسين ، پي سي بي و ساير مواد آلاينده در مواد خوراکي در يايي در حدي نيست که خطرناک باشد و سلامتي عمومي را به مخاطره اندازد. (3)
در حيوانات آزمايشگاهي ديوکسين بسيار سمي است و باعث ايجاد کاهش رشد، سرطان، بيماريهاي توليد مثل، کاهش فعاليت سيستم ايمني و در نتيجه کاهش مقاومت حيوانات در برابر عوامل عفوني مي گردد همچنين اين سم قادر است نواقص مادر زادي را در اين حيوانات ايجاد کند.
مطالعات نشان مي دهد چنانچه ميمونها در معرض دز کم سم قرار گيرند به اندومتريت مبتلا مي شوند به همين دليل در حال حاضر محققين موسسه علوم بهداشت محيط زيست ايتاليا در شهر سو و سو (SOVESO ) در مورد ابتلا زناني که با مواد شيميايي سروکار دارند به این بیماری ، در حال تحقيق مي باشند .اين مواد اثرات زيان بار زيادي روي حيوانات وحشي بخصوص پرنده ماهيخوار و پستانداران دريايي دارند که شامل ایجاد اختلال در فعا لیت دستگاههای مختلف بدن این حیوانات نظیر دستگاه توليد مثل، ايمني ، عصبي و غدد تر شح داخلي مي شو ند.
پيشگيري:
کوره هاي زباله سوز شهرداريها . بيمارستانها. آزمايشگاه ها ، دانشکده هاي پزشکي همچنين کار خانجات کاغذ سازي و توليد پي وي سي(- POLY VENYLE CHLORIDE PLASTIC) از منابع مهم توليد ديوکسين در دنيا به شمار ميروند به عنوان مثال جهت سوزاندن ضايعات بيمارستاني در کشور آمريکا 6700 کوره زباله سوز وجود دارد. با وجود اين که اين کوره ها از فنآوري بالايي بر خوردار هستند اما مجموعا 5100 گرم ديوکسين در سال توليد مي نمايد.(10و9)
هنگامي که محيط زيست به اين سم آلوده مي گردد بايستي بر اساس دانسته هاي علمي و فني ميزان TCCD را در خون انسان و حيوان، خاک منطقه آلوده و مواد غذايي نظير ميوه و سبزيجات اندازه گيري نمود. (8)
در سال 1995 سازمان EPA به منظور حفاظت بهتر از محيط زيست طرح هواي تميز و سالم را ارئه کرد. بر اساس اين طرح کوره هاي زباله سوز بيمارستاني و شهرداريها به تجهيزات کنترل آلودگي نظير فيلتر ها مجهز شدند و روش هاي احتراق کامل گرديد. در حال حاضر در اين کوره ها ميزان حرارت داده شده به زباله ها و مدت زمان سوزاندن آنها افزايش يافته و از احتراق ناقص ضايعات جلوگيري مي شود. گازهاي ايجاد شده از سوختن زباله ها به خاکستر حاصله منتقل شده و بدين وسيله از وارد شدن آنها به محيط جلوگيري مي گردد. خاکستر توليدي درون ظروفي جداگانه در داخل کوره جمع آوري شده سپس در خاک مدفون مي شود . در اين روش پس از سوختن کامل زباله ها منواکسيد کربن کمتري وارد محيط مي گردد.
ماده اصلي توليد ديوکسين در ضايعات پزشکي، پي سي وي است که در ساختن کيسه ها، لوله هاي پلاستيکي و دستکش ها مورد استفاده قرار مي گيرد .کشورهاي کانادا و آمريکا در صدد هستند که از مواد کلر دار و کلرينه به ميزان کمتري در ساخت لوازم بيمارستاني و آزمايشگاهي استفاده کنند و از اين طريق بتوانند بهداشت محيط زيست را بهتر حفظ نمايند.
سازمانها و موسسات بهداشت عمومي و حرفه اي بيشترين مسئوليت را در قبال کاهش ميزان توليد ديوکسين بر عهده دارند. اين موسسات بايستي آموزش هاي لازم در جهت کاهش استفاده از پي وي سي را به بخش صنعت ارائه دهند.(9)
به طور خلاصه با رعايت موارد زير مي توان از ورود ديوکسين به محيط زيست وآلودگي آن جلوگيري نمود.
1- کوره هاي زباله سوز شهرداريها و مراکز پزشکي تجهيز شده بطوري که با افزايش درجه حرارت و مدت زمان احتراق از سوختن ناقص زباله ها جلوگيري به عمل آيد. در اين کوره ها ضايعات بطور کامل سوزانده شده و از خروج گاز هاي مضر به محيط زيست خوداري گردد.
2- با برگزاري کلاسهاي آموزشي و ارائه آموزش هاي عمومي ترتيبي اتخاذ گردد تا سوزاندن زباله ها، آتش زدن چوب در محله هاي عمومي و مسکوني محدود شود.
3- در کارخانجات کاغذ سازي جهت توليد کاغذ از مواد اوليه فاقد کلر استفاده گردد.
4- در هنگام بازيافت زباله و يا تهيه کود از آن عمليات احتراق صورت نگيرد.
5- از صيد ماهي در آبهاي آلوده پرهيز شود.
6- ماهيهاي مصرفي از فروشگاه هاي معتبر تهيه گردد.
7- در جيره هاي روزانه،حبوبات، ميوه ها و سبزيجات به ميزان بيشتري مصرف شود.
8- از مواد غذايي پر چرب ،کره و چربي گوشت به ميزان کمتري استفاده شود.
9- پوست مرغ و ماهي در هنگام طبخ جدا شده و مورد استفاده قرار نگيرد. (17)
با توجه به اينکه به دليل پيشرفت روز افزون صنعت نمي توان وجود اين ماده سمي را از محيط زيست به طور کامل حذف کرد لذا توسط موسسات بهداشتي بايستي حد مجاز آن (که براي انسان و حيوان خطر ساز نباشد) تعيين شده و مقدار ديوکسين موجود در محيط زيست دائما اندازه گيري و کنترل شود . پروسه توليد محصولات صنعتي هر از چند گاهي تغيير يابد و همزمان با اجراي برنامه هاي آموزش عمومي و اجباري نمودن رعايت مقررات و قوانين ترتيبي اتخاذ گردد تا از آلودگي محيط زيست جلوگيري گردد.
منابع و مأخذ:
1- مشفقي حميد رضا- اهميت و جايگاه خوراک دام در زنجيره غذايي – موسسه اطلاعات مرغداري-1384
2- منتظري آرمين – بيماري ويکتور يوشچنکو- 1385
3- خطراتي که فوايد غذا هاي در يايي را تحت شعاع قرار مي دهد – مجله اينترنتي فريا جمعه 9 آبان 1385
REFRENCES:
4- Dioxin home page . national academy of sciences
July www.ejnet.org.2006
5- Dioxin in depth. national academy of sciences
Enviromental protection agency .2006
6- Dioxin research at the national institute of Enviromental health sciences (NIEHS) jerrold heindel 2001 april
7- Dioxin prevention new MOA-P2RY topic hub- nor theast wast management official 's association (newmoa) 2006
8- fabrio pichieerri. Dioxin . Tokyo university
9-thornton, j.Mccally, m. ornis, p . weinberg, j. hospital and plastics dioxin prevetion and medical incinerators public health rep. 1996 jul- aug III (4) :298-313
10- thornton .J. and Weinberg,j.dioxin prevention . Illinois waste management and rsearch center at university of Illinois. Spring 1995
11-warner, M.B Eskenazi , P.Mocarelli ,P.M Gerthoux ,S.samuels and L. needham. Serum dioxin concentration and breast cancer risk in the seveso womens health study enviromental health perspectives .2007-110-625-628
12- venyle. http: fa. Wikipedia-org/wiki-2006
تهيه تنظيم: دکتر عمادالدين ادريسي
کارشناس بهداشت اداره کل دامپزشکي فارس
بهمن ماه 1385
Normal
0
false
false
false
EN-US
X-NONE
AR-SA
دوست گرامی
برای سفارش ترجمه کامل این مقاله یا
ترجمه/ویرایش مقاله ها/تحقیق ها و پایان نامه های خودتون به زبان انگلیسی با من
تماس بگیرید
persiatrans@gmail.com
0912-1355087
021-77292537
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام آذر ۱۳۸۴ ساعت 12 AM توسط پویا
|
درود بر شما زبان آموز گرامی،